۱۱ اسفند ۱۴۰۱
بدون دیدگاه
اسفندیار قبلا با واژه هایش دفن شده بود!
کسی ادبیات محلی را جدی نمی گرفت. انگار واژه های اسفندیار روی دستش مرده بودند. در حلقه یاران هم یکه و تنها بود. اهل خواهش و التماس هم نبود. اصلا شاعر که نباید ناز کسی را بکشد او نازکش کلمه هاست.
