معنویت در دنیای شیخ عبدالکریم!

تجربه ۴۰ ساله انقلاب اسلامی خیلی از اندیشه های دینی ما را با واقعیت عینی آزمود و مشخص کرد رابطه دین و دنیا بسیار پیچیده تر از آن است که ابتدا فرض می شد.

همه ما میدانیم برخی که میخواستند دنیا را تغییر دهند و در مسیر معنویت امام خمینی بیندازند در نهایت خودشان تغییر کردند و اسلامشان لایت نعنایی شد!

زندگی شیخ عبدالکریم نصیری مدلی از روحانیت شیعه بعد از انقلاب بود که تاثیرگذاری در پیرامون را با برد کم و عمق زیاد باور داشت. این مدل دنبال اصلاح همه آدم ها نیست بلکه میخواهد همان تعداد محدود را عمیقا درگیر معنویت کند. از همین رو زندگی شخصی شان با مخاطب محدود درگیر می شده و در نتیجه همه جزییات زندگی آنها جزو مرام تبلیغی شان می شود.

در مقابل انقلابیونی بودند که برای تغییر جهان تلاش کردند اما بعد از چند سال دیدند درون خانواده و محله خویش اعتباری ندارند.همه دیده و شنیده ایم برخی از روحانیون، زن و فرزندانشان هیچ نسبتی با زندگی انقلابی ندارند حتی خانه و زندگی شان در اشرافیت غرق شده و کاری از دستشان ساخته نیست ولی آنها همچنان درگیر تغییر جامعه به سوی معنویتند. این قبیل افراد می گویند ما همه زندگی مان را برای انقلاب گذاشته ایم و فرصتی برای خانه نداشته ایم. این اشکال جزیی در اندرونی نسبت به خدماتی که به همگان عرضه کرده ایم قابل چشم پوشی است!

@gonagram

در آن سو در مدل حجت الاسلام نصیری، معنویت در ثبات و شان فردی آدم ها جاری است. این روحانیون چند ویژگی خاص دارند:

اولا بسیار تلاش دارند سبک زندگی شان نسبت به گذشته تغییری نکند. سادگی خانه و خودرو و خوراک برایشان تشریفات نیست یک اصل است که رعایتش اصلا ساده نیست. وارد هر مراسمی نمیشوند و گاهی برای نزدیکان هم دردسر ساز میشود زیرا اجازه تجربه هر رفاه و لذتی ندارند.

دوما کارهای کوچک برایشان مهم است. یک روضه ساده زنانه و یا رفتن به مراسم درگذشت یک فرد عادی و حتی استخاره و دعا برای مردم کوچه و بازار جزو مناسک دینی شان است و ترک نمیکنند.

سوما طرفداران این مدل از معنویت در انتقال ارزش ها به نسل بعدی خود اصرار دارند. مرحوم نصیری فرزند آیت الله شیخ غلامرضا از علمای برجسته گناباد بود و توانست با تربیت فرزند روحانی اش شیخ مرتضی نصیری، حلقه روحانیت را در سلسله خاندانشان حفظ کند. این دغدغه برای آنها از نان شب هم واجب تر است که علم دین در خانواده باقی بماند.

چهارم اینکه رعایت فاصله با دولت ها، ارزش محسوب میشود. حجت الاسلام نصیری اگرچه سال ها رییس بنیاد شهید گناباد بود. ولی هیچ وقت نشست و برخاست هایش مثل آداب یک مدیر اداره نبود. با اینکه یک انقلابی بود اما مرامش با مرام دولت ها تنظیم نمیشد. این مدل از روحانیون ماندگاری دین را فراتر از دولت ها می دانند.

در مقابل منتقدان این الگوی زیست دینی همیشه می گویند آنها برنامه ای برای اداره کشور و تغییر در جهان ندارند و نمی توانند شور و هیجان جامعه را کنترل و به مسائل جدید جواب دهند. امثال حجت الاسلام عبدالکریم نصیری همیشه در مظان این اتهام بوده اند که دین را درگیر آداب و رسوم کرده و هنوز در گذشته ها سیر می کنند.

حالا بعد از سال ها می فهمیم که این قبیل روحانیون ماندگاری بیشتر در قلب ها پیدا میکنند‌. معنویت در آنها جلوه خالص تری دارد و دین را به عنوان محصول تلاش رسول الله با آسیب کمتر و آلودگی دنیائی جزئی تر به نسل بعد انتقال می دهند.