ریسمان استاد نبی پور هم پاره شد!

زندگی برای هر آدمی شبیه یک ماجرای اسرارآمیز است . برای مقنی ها هم زندگی یک خلا  پر از تاریکی و سکوت است.

چه کسانی میداند رازهای دل مردانی که هر روز در اعماق زمین سیر آفاق می کنند.

هیچ کس شبیه آنها نیست.

مردانی که زیر پایشان همیشه خالی است و میدانند یک روز اگر ریسمان بالای سرشان نباشد به وسیله زمین بلعیده میشوند.

غلامرضا نبی پور هم مثل همه مقنی ها مرگ و زندگی را با عطر چاه  بو می کرد

معمولا مقنی ها دوست ندارند وصف چاه کنند شاید سختر از وصف روی معشوق است. ولی استاد نبی پور سعدی مقنی ها بود.  بیشتر از همه از خال لب یار می خواند و بی محابا در شهر سماع آب می کرد و نغمه چرخ چاه ها را حفظ بود. غزل های کاریزی اش هارمونی خلوت قنات بازها بود.

مقنی ها خاک بازهستند، عاشق بی رنگی و بی حالی اش. سرشان بیشتر پایین است و  وقتی قدم به قدم راه می روند می فهمند زیر این سفتی، نرمی است که برایشان آغوش شورانگیز است.

سرنوشت هر مقنی با ریسمانی است که او را به اندورنی می برد. جایی که اسرار حجله عروس زمین را می بیند و محرم هزار ساله تمدن ایرانی می شود.

حالا ریسمان استاد بنی پور شاعر کاریز هم پاره شده او به وصال معشوق رسید و بوی خاک گرفت .خدایش بیامرزد.