مرثیه ای برای جاده ی مرگ

چهل روز قبل خبر تصادفی در رسانه های مجازی شهرستان منتشر شد. خبری که اگرچه یک جمله و کوتاه ولی بسیار دردناک بود…

به مناسبت چهلمین روز درگذشت دانشجویان عزیز

مجید خراسانی – بهزاد عطاء شیبانی – محمد قاسمی – محسن مصطفوی

۴جوان دانشجو در یک تصادف رانندگی کشته شدند. اگرچه ممکن است عوامل بسسیاری در این سانحه دخیل باشند ولی از نقش یک عامل نمی توان گذشت و آن جاده است.

در تاریخ ۲۷ شهریور امسال در روزنامه ی خراسان قسمت خراسان رضوی صفحه۲ به نقل از معاون وزیر راه و رئیس سازمان راهداری و حمل ونقل جاده ای کشور آمده است: “خواهش من این است که از واژه ی جاده ی مرگ استفاده نکنید، جاده عامل مرگ نیست. این ما هستیم که با حرکت های خودمان مرگ می آفرینیم. ولی پروژه های راه سازی بودجه می خواهد و در سراسر کشور پروژه های راه سازی زیادی در حال انجام است و با توجه به هزینه بالای ساخت آزادراه و بزرگراه در کشور بودجه هایی که به پروژه ها اختصاص می یابد ناکافی است.”

این سخنان آقای رئیس درست است ولی در آن یک مغالطه به کار رفته است. ایشان گویا یادشان رفته است که مردم هم وقتی این لفظ را به کار می برند نسبت به جاده و راه بغضی ندارند و ناراحتی مردم از مسئولین نامسئولی است که اهمیت این جاده و ضرورت تسریع در امر بزرگراه شدن آن را هنوز درک نکرده اند.

باید به این آقا گفت : جناب آقای رییس؛ شما که در تهران هستید ،شما که بلیط هواپیمایتان دوسره است  و در رفت و برگشت تان مشکلی ندارید ؛ چگونه می خواهید حال مردمی را درک کنید که در این جاده ها تردد می کنند؟

ریاست محترم گویا شما هنوز ضرورت تسریع در بزرگراه شدن این جاده را آنقدرها که لازم است درک نکرده اید. در واقع من به شما که در تهران زندگی می کنید حق می دهم که سرعت این پروژه آنقدربرایتان مهم نیست و الا تا حالا باید این پروژه تمام می شد.

جناب آقای رئیس آیا شما می توانید بفهمید که کشته شدن ۴ جوان دانشجو یعنی چه؟

آیا شما می توانید بفهمید خانواده های این عزیزان در چه وضعیتی هستند؟

جناب آقای رئیس چه کسی باید پاسخگوی این تصادف باشد؟

نمی گویم وجدان درد گرفته اید ولی آیا احساسات و عواطف شما از این قضیه تکان خورده است؟

آقای رئیس آیا اصلا از این قضیه اطلاع پیدا کرده اید؟

ریاست محترم! نمی دانم تا کی باید عزیزان ما در این جاده ها کشته شوند و مسئولین محترم هم عین خیالشان نباشد.

جناب آقای رئیس هنوز یادم نرفته است که پاییز۸۴ همسایه مان مرحوم حسین صادقی به همراه دخترش در همین جاده  تصادف کرد و کشته شد. جناب آقای رئیس آیا می توانید درک کنید که رفتن ناگهانی یک پدر از یک خانواده یعنی چه؟ آیا می توانید درک کنید حذف یک پدر و فرزند از یک خانواده یعنی چه؟

جناب آقای رئیس نمونه دیگر از این کشته ها آن آقایی بود که خودش مسئول ساخت این پروژه بود و متاسفانه در همین جاده ی مرگ به دیارباقی شتافت.

نمونه ی دیگر آن، مرحوم حجه الاسلام عبادی امام جمعه ی سابق مشهد است.

جناب آقای رئیس من واقعا نمی دانم دیگر چه کسی باید در این جاده ها کشته شود تا شما مسئولین به خود بیایید؟؟!

نمی دانم چرا شما مسئولین در این سال همت مضاعف، همت خود را مضاعف نمی کنید تا سریعتر این پروژه پایان یابد.

جناب آقای رئیس ! این نوشته نه مطلبی برای جنجال های سیاسی  است که نوعی طلب حق است مطالبه ی حق مردمی که همواره با متانت و بزرگواریشان کمبودها را تحمل کرده اند. مردمی که آنقدر روح بزرگی دارند که در برابر کم کاری های مسئولین  نامسئول صبر و تحمل پیشه ساخته اند.

جناب آقای رئیس برای آنکه فکر نکنید این نوشته سیاسی است باید برایتان بگویم که این جاده باید در دوره ی دولت قبلی  و بلکه در دولت قبلترش ساخته می شد ؛ ولی کم کاری های مسئولین قبلی  بر مشکلات این پروژه افزوده است که البته این از بار گناه و قصور آنها نمی کاهد و در جای خود باید مواخذه شوند.

جناب آقای رئیس این نکته  را اضافه کنم که این نوشته نه فقط برای شما بلکه خطاب به مسئولین استانی و محلی هم نوشته شده است.

در پایان ضمن طلب آمرزش و غفران الهی برای آن ۴ جوان  و تمام افرادی که در این جاده فوت کرده اند؛ امیدوارم هر چه سریعتر این پروژه پایان یابد و شما آقای رئیس افتخار اتمام این طرح را کسب کنید و هر چه سریعتر روبان افتتاح را قیچی کنید ؛ هر چند که با اتمام این طرح آن مرحومین زنده نخواهند شد ولی از کشته شدن عده دیگری جلوگیری خواهد شد.

رضا روحی فر

پایگاه خبری شهرستان برای این عزیزان و دیگر جانباختگان جاده مرگ آرزوی غفران و رحمت الهی و برای بازماندگانشان صبر آرزومند است.