باز خوانی داستان جاده مرگ

جاده معمولا از پروژه های زمان بر است و یافتن ریشه های شروع کار زود فراموش می شود. اکنون که دوباره بحث راه آهن و جاده دوباره زنده شده است برآن شدیم تا اسناد مربوطه را دوباره بررسی نماییم. دکتر آزادمنش در این زمینه اسناد مناسبی داشت که برای آگاهی همشهریان عزیز در اختیار ما گذاشتند.

" تمدن بیش از هر چیز یک جاده است "  کیپلینگ

جاده در منطقه ما هم اکنون مفهومی دو گانه شده است. از سویی به عنوان عامل توسعه پایدار شناخته می شود و از دیگر سو معنای منفی می یابد. جاده یعنی نا امنی ، تصادف ، کشتار و مرگ ! بنابراین ضرورت بررسی و ساخت جاده را در رفع این آسیب می جوید.
شهرستان گناباد  در نقطه ای قرار دارد که رابطه شهرهای جنوبی و جنوب غربی ایران با شهر مقدس مشهد  است و همیشه بار ترافیکی آن را تحمل می کند. مسئولین محلی ما همیشه از ۴ محور جاده ای مهم برای مردم می گویند که پیگیر رفع نواقص آن هستند.
محور تربت حیدریه – گناباد ، محور فیض آباد – بجستان – فردوس، محور گناباد- فردوس و محور داخلی پلیس راه – بیدخت.
بحث حل مشکل این راه ها را از زبان نمایندگان محترم مجلس ( مهدیزاده ، آزادمنش و مدنی) بارها شنیده ایم و کوشش هایی که از هر طرف برای حل آن صورت گرفته است و همه قابل تقدیر است.
در حال حاضر بحث جاده دوباره در کنار پروژه راه آهن مطرح شده است و قابل بررسی است. در همین زمینه دکتر آزادی آزادمنش ، نماینده دوره ششم، برخی اسناد مربوط به پیگیری مسایل جاده ها را در اختیار ما قرار داده است که حقیقتا جای تشکر دارد. ایشان هم چنین در دی ماه امسال نامه ای به ریاست کمیسیون عمران مجلس نوشته است و بر حل مشکل منطقه گناباد تاکیذ کرده است. متن نامه ها و همچنین اسنادی از آرشیو ایشان تقدیم می گردد.

***

در این راستا در کمیسیون تلفیق بوده سال ۸۱ برای سال ۸۲ که اینجانب نماینده کمیسیون عمران بودم  پیشنهاد دو بانده شدن فاصله تربت حیدریه- گناباد- نهبندان دادم و تصویب شد.

خوشبختانه فاصله مهنه- بجستان که مصوب سال ۱۳۷۴   می باشد باند دوم آن پایان و تصادفات آن به حداقل تقلیل یافته است.

راه آهن مشهد- چابهار طبق مطالعه انجام شده سال ۸۰ معاونت ساخت و توسعه (مهندس افشار) از گناباد می گذرد

باسمه تعالی

داستان جاده مرگ

                تارخ ۱۰/۱۰/۱۳۸۷

ریاست محترم کمیسیون عمران مجلس شورای اسلامی جناب آقای مهندس آقایی
با اهداء سلام و احترام
    نظر به، مسافرت اخیر جنابعالی و اعضای محترم کمیسیون عمران به خراسان رضوی خصوصاً بازدید قسمتی از «جاده مرگ» یا فاصله (باغچه- تربت حیدریه- گناباد) که بلحاظ تعداد تصادفات و شمار زیاد کشته و مجروحان به آن جاده مرگ لقب داده اند طول این مسیر ۲۲۰ کیلومتری شامل دو سمت می باشد: ۱- باغچه- تربیت حیدریه ۲- تربت حیدریه- گناباد.
    1- باغچه – تربت حیدریه: تمام وسایل نقلیه جاده ای جنوب و مرکزی کشور یعنی استانهای سیستان و بلوچستان- خراسان جنوبی- شهرستانهای جنوبی خراسان رضوی- و استانهای بزد- کرمان- وبندرعباس بار و مسافرش از این گذرگاه کوهستانی- برفگیر و لغزنده می گذرد. در کمیسیون تلفیق بودجه ۱۳۷۹ (برای سال ۸۰) بنا به پیشنهاد  و تلاش بسیار موثر نماینده محترم خواف و رشتخوار (آقای دکتر ابراهیمیان سلامی) دو بانده شدن آن تصویب و به ردیف ملی بودجه شماره ۴۰۹۱۸۲۱۲ وزارت راه و ترابری اضافه شد. در پی سوال ایشان از وزیر راه و تذکر رسمی اینجانب مبتنی بر کندی پیشرفت کار محور یادشده در تاریخ ۴/۶/۸۲ وزیر وقت راه، (آقای مهنس خرم) در پاسخ طی نامه شماره ۱۱۱۵۲۹۹—۱۵/۷/۸۲ اعلام داشتند محور باغچه- تربت حیدریه قبلاً به مهندسین مشاور (اساس راه) داده شده وحداکثر تا پایان آبان ماه سال ۸۲ عملیات قطعه اول آغاز می شود (فتوکپی ضمیمه است) از تاریخ تصویب این محور ۸ سال می گذرد!‌  در این مدت جاده های بسیاری به هزینه مردم جمهوری اسلامی ایران در داخل و اقصی نقاط دنیا ساخته شده است. اما سهم این محور خون و قربانی بوده است!! جالب آنکه ریاست حوزه نظارت و کنترل پروژه های وزارت راه مندرج در روزنامه خراسان ۲۸ شهریور گذشته گفته اند: میانگین اجرای پروژه های راهسازی۴ سال است و اگر اعتبارات به موقع برسد باید ۸۰% و شاید هم ۱۰۰% این محور تا پایان سال ۸۸ به اتمام رسد!! (فتوکپی ضمیمه است) چون ردیف یاده شده به باند دوم راه نیشابور- سمنان هم مرتبط