دغدغه های یک خبرنگار

 روز خبرنگار در راه است ولی دریغ از اینکه حتی از کسانیکه شش ماه پیش با تمام وجود برای شهرشان تلاش می کردند حتی یک دعوت بعمل آید تا در مراسمی که هر ساله  برگزار می شود شرکت کنند.

 بسیار جالب است که حدود ۱۰ سال در حوزه های مختلف رسانه ای استان خراسان رضوی و شهرستان گناباد بدون هیچ چشمداشتی کار کردم ولی دریغ از اینکه در این مدت حتی یکی از دوستان مسوول حال را بپرسد و سراغی از ما بگیرد ، بی توجهی مفرط آفت بسیار همه گیری است که در شهرستان گناباد وجود داشته است .ایا واقعا نباید یادی از فعالین قدیم این حوزه کرد .خبرنگاری در گناباد فقط برای این ارزش دارد که تنها خبر بفرستی اگر مشکلی برایت پیش آید کسی برای حمایت از تو نیست .

 خبرنگاران  بازوان توانمند مسوولان هستند ولی در گناباد این نقش نادیده گرفته می شود. ورود به این حرفه مقدس علاوه بر ذوق و استعداد ذاتی نیاز به آموزشهای فنی و تخصصی داشته و باید بر قاعده‌های تجربی ، علمی و عملی متکی باشد.  اصحاب خبر و رسانه می‌توانند با بیان مناسبات و چالشهای اجتماعی اقتصادی و فرهنگی گام موثری در برنامه ریزی‌های صحیح منطقه‌ای بردارند.

 در عین حال  خبرنگاران  با وجود تمام مشکلات، رسالت خود را در امر اطلاع رسانی با امانتداری کامل انجام می دهند. عملکرد و تلاش دوستان رسانه ای در گناباد بسیار چشمگیر و حتی بالاتر از برخی استانهای کشور هم می باشد ولی توجهات کافی و وافی به این قشر نمی شود و فقط آنها را برای ارسال خبر می خوانند و با کوچکترین مشکلات و تبعات خبری خبرنگار رابازخواست و… می کنند.

.نکته جالبتر اینکه من و پنچ نفر دیگر کانون خبرنگاران شهرستان را تاسیس و به ثبت رساندیم و الان هنوز ناییب رییس هیات مدیره آن هستم ولی دریغ از اینکه ما را حتی با یک تلفن دعوت خشک و خالی کنند.بعد همه ما دم از  توجه به بومی و … می زنیم .

بگذارید خیلی از حرفهایی را که دارم و ۱۰ سال روی سینه ام سنگینی می کند نگویم چون خیلی ها تاب تحمل حرف حق را ندارند ولی بدانید اگر پیشرفتی در شهر بخواهد ایجاد شود عامل آن مردم هستند و اگر پسرفتی هم هست …

                                                                             با تشکر    محسن مروی ۱۷/۵/۱۳۸۷