سربه سر با چراغ موشی گنابادی

 در دیاری که با آقای دکتر حسن خواجه نوری استاد دانشگاه و نویسنده و طنزپرداز قدیمی میهنمان داشتیم، از ایشان خواهش کردیم خود را معرفی کنند و چند اثر از آثار نیم قرن اخیر و جدید خود را برای خوانندگان با ذوق مان به ما بدهند. ایشان با کمال فروتنی فرمودند:

 با سلام به خوانندگان چیز فهم و نکته دان روزنامه غیرچاخان اعتماد ملی، به عرض می رساند:
 1- در سال ۱۳۱۴ شمسی در گناباد (در ایالت خراسان) متولد شدم.
 2- در سال ۱۳۳۴ دیپلم ادبی گرفتم
 3- در سال ۱۳۳۹ موفق به اخذ لیسانس شدم.
 4- در سال ۱۳۵۱ افتخار کسب دکتری را از دانشگاه تهران پیدا کردم. کارم را با آموزگاری و مدیریت مدرسه در ولایت آغاز کردم و پس از ۵ سال به تهران آمدم و در دبیرستان های علمیه و البرز و علامه دهخدا و مدارس عالی و دانشگاه ها به تدریس پرداختم.
 یکی از نویسندگان هنگام معرفی قهرمان داستانش به اختصار می نویسد: «مشتی حسن ها سرگذشت مفصلی ندارند، به سختی به دنیا می آیند، رنج می کشند و سرانجام گمنام می میرند» و نام من «حسن» است.

چون این مختصر ما را قانع نکرد برای کسب اطلاعات بیشتر به جلد اول کتاب «ظنز سرایان ایران از مشروطه تا انقلاب» که در سال ۱۳۷۰ چاپ و منتشر شده مراجعه و مطالب زیر را از آن نقل کردیم.
 دکتر حسن خواجه نوری استاد دانشگاه، روزنامه نگار، شاعر و نویسنده طنز با نام های مستعار «چر اغ موشی گنابادی»، «ح.خ چراغ موشی»، «ح.خ ابابیل» و «نمکپاش» در سال ۱۳۱۴ شمسی در گناباد متولد شد. دوره ابتدایی و متوسطه را در آن دیار گذراند و پس از پایان تحصیلات دوره لیسانس در سال ۱۳۳۹ به تدریس در دبیرستانه های تهران پرداخت.

 فعالیت دانشگاهی:
 دکتر خواجه نوری پس از اخذ درجه دکتری، در دانشگاه ها و مدارس عالی کشور به تدریس منطق، فلسفه و ادبیات فارسی پرداخت و در مدارس عالی پارس، مدرسه عالی شمیران، دانشگاه پلیس، دانشکده افسری و دانشگاه علامه طباطبایی افتخار تدریس داشت.
 او پس از افتتاح دانشگاه آزاد اسلامی از سال ۱۳۶۲ به طور تمام وقت در آن دانشگاه به کار آموزش و تدریس مشغول است.
 فعالیت مطبوعاتی: دکتر خواجه نوری از همان زمان که در خراسان بود با روزنامه های «آتش شرق»، «آفتاب شرق» و «خراسان» همکاری نزدیک و جدی داشت و همزمان برای نشریه فکاهی «توفیق» نیز شعر و مطلب می فرستاد.

 از آنجا که همه نویسندگان و اعضای هیات تحریریه توفیق اسم مستعار داشتند وی نیز که این افتخار را داشت،‌باید نام مستعار بامسمایی برای خود برمی گزید.
 چون درعالم مطبوعات رسم است که نویسندگان توانا را به خورشید تابناک جهان مطبوعات! یا ستارگان درخشان آسمان شعر و ادب! تشبیه می کنند وی با توجه به نام خانوادگی خود که «خواجه نوری» است با نور اندکش نام مستعار «چراغ موشی» را برگزید و از آنجا که به زادگاهش افتخار می کرد کلمه گنابادی را هم به دنبال آن یدک کشید و «چراغ موشی گنابادی» شد تا موقع رفتن برق به خانه ها روشنی بخشد.

 خود او در توفیق هفتگی شماره ۲۷ مهرماه ۱۳۳۸ (یعنی ۴۸ سال قبل) به مناسبت خاموشی های مکرر برق تهران گفته است:
 در خدمت حاضرم
 اهل تهران سلام من به همه
 ای که هستید غرق خاموشی
 گر فتاده است امر برق شما
 به کف حضرت فراموشی
 برسد خدمت شما هر شب
 مخلص بی ریا «چراغ موشی»
 
دکتر خواجه نوری علاوه بر مقالات جدی و علمی و اشعار ظنز نیشدار خود در قلمرو نثر فکاهی نیز به سبک فریدون توللی و «التفاصیل» آثار ارزشمند و خواندنی فراوانی دارد.

 ایرانیان طبق یک رسم کهن ایام نوروز خانه تکانی می کنند.
 خانه تکانی!
 می تکانی خانه گل را تو در ایام عید
 خانه دل را تکانی در همه ایام ده
 گردگیری می کنی این روزها گر خانه را
 خانه دل را به رفع بد دلی آرام ده

 *
 جوانان برای رفع بیکاری سیگار می کشند!

 کی گره وا می کند…!؟
 ای جوانان وطن قربان کسب و کارتان
 به به از وضع درام آن کت و شلوارتان
 کارتان گشتن پی کار است و آن نامهربان
 می گریزد از شما چون دلبر عیارتان
 نیست اندر قوطی عطار کار از بهر کس
 پر ز حرف و وعده باشد قوطی عطارتان
 عده ای در کار کنکورید و آن سد سدید
 برده رنگ و روشنی از دیده و رخسارتان
 بی جهت سیگار بهر رفع غم ها می کشید
 کی گره وا می کند س