چهل وهشتم ما !

این چند روز تعطیلی از غمناک ترین روزهای مردم ماست روزهای دل کندن ار محرم و صفر است و  روزهای با امام رضا بودن

واژه چهل وهشتم مخصوص خراسانی ها است. هشت روز بعد از اربعین حضرت حسین علیه السلام سه شهادت  در دو روز داریم.

عادتا مردم در این ایام راهی مشهد می شوند و همه می دانند جای سوزن انداختن در مشهد نمی ماند.

این دو سه روزی که گذشت شهر خیلی خلوت بود . آنها که مشهدی نشده بودند نمی توانستند در خانه بی کار بمانند. در خیابان ها کسی نبود اما در محله ها بساط روضه، شوله زرد، بلغور و حلیم برپا بود.

در کاخک هم غوغایی بود روز چهل وهشتم ، ۲۸ صفر، هر کس می توانست خود را به امامزاده محمد عابد می رسانید. آن روز کم از تاسوعا و عاشورا نبود. هیئت هایی حتی از فردوس و قائن آمده بودند و تا چنار پایین جمعیت کیپ تا کیپ در رفت وآمد بودند.

همان موقع در مزار علامه بهلول نیز مراسم دعا تشکیل شده بود. امام جمعه و گروهی از مسئولین هم حضور داشتند. جمعیت زیادی نبود. نماز ظهر را همانجا خواندند.

روز شهادت امام رضا نیز سری به کاخک زدیم. جمعیت همچون چهل و هشتم نبود اما هیئت هایی آمده بودند و مشغول زنجیر زنی بودند. وسط نوحه خوانی صدای دیگری هم می امد. از سمت اتاق های اسکان بود. فکر کردیم نوار است اما نبود. سه مرد بودند که بلند گوهایی اورده بودند و لباس مخصوص پوشیده بودند . انگار تعزیه خوانی می کردند. فقط چند نفر نشسته بودند و گوش می دادند بقیه نگاهی می انداختند و رد می شدند. خودشان هم فهمیده بودند اما با علاقه ادامه می دادند!

سری به آبشار زدیم. تعجب کردیم آخر کم نبودند خانوداه هایی که آمده بودند و چادر زده بودند نزدیک آنجا. پارکش شلوغ بود. گروهی والیبال بازی می کردند و عده ای کنار آبشار عکس می گرفتند. انگار نه انگار …

مردم کاخک نیز مثل همیشه یک پایه شان در امامزاده هست و گویی هیچ وقت دچار روزمرگی زیارت نمی شوند. در باغ های اطراف مردانی را می بینیم که مشغول کارند. تپه هایی از چوب خشک روی هم ریخته اند. پیرمردی می گوید اینها درخت های گردو است که خشک شده است و باید حالا آتش بزنیمشان.

این سه روز دلگیر هم تمام شد و اول ربیع آمد. آغاز روزهای هجرت حضرت رسول از مکه به مدینه

جاسه درکنار مزار بهلول

استراحت مردم در کنار آبشار

کشاورزان در حال سوزاندن درختان خشکیده

احمد یوسفی مقدم