انتظار

گل های باغچه احساس مراخوب می فهمند وسکوت،حیات خانه رادرخودجای داده است گل های باغچه مثل من پژمرده اند! خمیدگی،بیانگرتمام عواطف آنان است ومثل من سکوت میکنند اشک هاشان رادرباغچه دفن می کنند تادرآن برویند چنان من که می زییم وباسکوت اشک هایم ترانه های حیات می خوانم قلم درفراسوی تاریکی چنان نقطه ی کوری ازبی رنگی سبک واروبی پروا فریادمی کرد: هی شاعر! جوهرم داردلبریزمی شود چنان شعله های عشق که درسینه ات می جهند خواستم بنویسم گل های باغچه احساس مراخوب می فهمند خواستم بنویسم که عشق،عشق،عشق… گردوغبارعشق بازدرگلویم پرید وسرفه ام گرفت درفضایی ازانتظار تازه فهمیدم گل های باغچه سزاوار انتظارند -ومن عشق راازآسمان آموختم که شکافی عظیم برای ماتم گل هابود من چقدربه زمین نزدیک بودم انتظار رابایدازقبرستان باغچه آموخت…