هنرمند همیشه زنده است!
استاد بزرگوار، عارف وارسته و شاعر عالیمقدار، منوچهر نوربخش رئیس انجمن ادبی محمد پروین گنابادی، درگذشت.
ایشان که از پیشکسوتان فرهنگ و ادب شهرستان گناباد بود، سالها به شعر، فرهنگ و ادب این خطه خدمت کرد. وی در ۲۹ دیماه ۱۳۸۶ مصادف با دهم محرم ۱۴۲۹ هجری قمری در بیمارستان قائم مشهد در گذشت و پیکر پاکش عصر روز دوشنبه، اول بهمن ماه، در زادگاهش روستای " نوده گناباد " به خاک سپرده شد.
از ایشان آثار ادبی فراوانی بر جای مانده است که از جمله آنها می توان به هفت خوان عشق که اخیرا در مدح و تعزیه ائمه اطهار (ع) منتشر شده است اشاره کرد. ایشان عمر پربرکت خویش را در زادگاهش، روستای نوده گناباد، در کسوت دهداری این روستا به پایان رسانید.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
(تقدیم به استاد منوچهر نوربخش)
رفاقت
شدِی به اسب مُحبت سوار پِنْدَرُم کُنی رِفیقیِتر آشکار پندرم
فدای لطف و صفای قِدیمیت نور بخش که یادِ کردی از اسفندیار پندرم
دِ شعر، مُور تو بِبُردی به یادِ خُوردوُکی که وَرْ دوچَرخَه بِدِی گه سوار پندرم
مو سِر تَرِزی و تو نُودهی ولی هر دو بِدم دِ مدرسه مِثل دوُ یار پندرم
دِ یک کلاسِ بدِم هر دوُ مِنَ دِ یک میزِ مو دو میو و تو هِم دو کنار پندرم
اگِر که گاهِه بِنَموُ مِدِی تو از نودِه بِدُم دِمونِ کلاس بیقرار پندرم
تو دَرسْ خو بِدی و هوشِ مُومْ وَ بَزی بو بِدُم به فکر قطار و بکار پندرم
دِسر کلاس مِگفت موُ «عبادی» و «قدسی» چِنی کِچِه شِدِه یی بی بِخار پندرم
دِکیفِ کُهنِیِ خُو گ'اهِه، ما مِیاوُردِم مُو کشمش و تو سه چار پنج انار پندرم
بِه سِر کلاس مِی'اووُ علی کُلوخ گاهه دِزیر پِرهَه دُو چِمْبِر خیار پندرم
اگر کِه وَرْ موُ مِزَه بَعضِه وَرْ مِگُفتی تو بِرِم کُنِم دِدِماغِش مِهار پندرم
دِ سال بعد بِرَفتی تو وَرِّدِ تحصیل موُ از کلاس و معلم فرار پندرم
فَلَک قِلم زِده بوُ سِرنِوشت ما، که شدِم موُ کَسِب و تو هم آموزگار پندرم
دِکَسبی که نداشتم، موُ شانس و اقباله بِخوردَه مال موُ چَن غِرْ شِمار پندرم
کِشیده کارِ مو از کَسِبی بِه کارمندی ازوُنجِه کَمِه دِرُم اعتبار پندرم
تو اَفضلُ الشعرایی و بنده شَهْگردِت شِدم به شعر و ادب مُومْ دوچار پندرم
دُبَرِه شِعرِ قِشَنگِت وَ یادُم آورده دو طاِِ ابرو و چِشمِ خُمار پندرم
تو از قِشَنگی رویِ نگار مِنویسی مُو از گِرونی و از احتکار پندرم
اگر چه شعر مو جُو مِندیی وُ چَن صد بیت غِزل دِری تو هِزاران هزار پندرم
نِگین حَلقِه ی ای شاعِرِی گنابادی کُنَند جُمله بِه تو اِفتِخار پندرم
دِ انجمن هَمی شاعری اُناث و ذِکور دِدوُرِ میز بِدنَ وَر قطار پندرم
دِ دست دِفتر و بنْشِستَین همه بی موچ بِدن به راه تو چِشم انتظار پندرم
دِ پِچُ و پچ شِدَین شاعرا و با انگشت نِشوُ مِدا مُو و توُر گه گُدار پندرم
نگاه کُنِی کِه هنوز «نوربخش» و «فیاضی» دِرَن قِلیفِ رفاقت دِبار پندرم
اسفندیار فیاضی ـ تیرماه 1383
راستی یاداشت مو هم دو زیرا هست . او هم ورخونه