آقا تولدت مبارک

پاتوق ما حرم تو

رفیق ها به ما می گویند امام رضا برای شما خراسانی ها عادی شده است. تکراری شده است . خیلی کم حرم می روید .اگر رفتید خوب فقط رفتید نه حالی و نه عشقی و صد جور حرف دیگر که حداقل یک شک می اندازد توی دل ما که نکند واقعا بی روح شدیم و حالیمان نیست….

یکی ازبچه ها پارسال پدربزرگش را آورده بود مشهد ۸۰ سالی داشت  . بار اول بود که چشمش به گنبد می افتاد.این جور آدمی با ما چه فرقی می کند زیارتش چه مزه ای باید داشته باشد  که از ما ندارد رفیقم می گفت پدربزرگ می زد توی سرش و از امام رضا معذرت می خواست که نیامده پا بوسی و حالا فقط آمرزش می خواست .
نمی دانم با ماشین دوازده شب گناباد  تا حالا مشهد رفتی .  وقتی خسته و خواب آلود حرم می رسی  نماز صبح یک جور دیگر به دلت می نشیند مخصوصا اگر اول اذان برسی. توی صحن قشنگش  روی فرش که می نشینی کم کم خواب است که رو چشم ها سنگینی می کند .  خداییش بهترین جا دنیا برای خوابیدن همین جاست اگر خادم ها بگذارند… آقا پاشو نخواب !

آقا جان با همه ناشی گری هام  ، با همه بی طاقتی هام و با همه بی ادبی هایی که توی حرمت درآوردم بازم دقایقی را که با تو  و توی حرمت بودم هیچ جا نچشیدم.
شادی مهمان های حرمت هم شادی ماست  وقتی  زن و شوهر جوانی را که گوشهای نشسته اند و با یک کتاب دعا دو نفری با لبخند ذکر می گویند یا پدری به زحمت کودکش را روی شانه می گذارد تا دستش به ضریح برسد و سند نوکری بچه اش امضاء شود  یا مادری که با همه دلهره  می گذارد کوچولو اش کنار حوض آب بازی کند و توی صحن بدود  تا از پیش امام بودن لذت کودکانه اش را برده باشد یا حتی کاروانی از عرب ها که با لهجه ی غلیظ بلند بلند دعا می خوانند و همه را جذب خود می کنند این ها نمی گذارد حرم برای ما تکراری شود.

حتی  بی حوصلی ها اینجا جور دیگری است. نمی دانم شده وسط شبستان  چشمتان به دختر ی افتاده  و یک هو حال دعوا خواندتان بپرد. یا توی مسیر ضریح وسط چند تا عرب هیکلی گیر افتاده باشید و نتوانید نفس بکشید . حتما شده بچه ای از همراهان شما گم شود  و چند ساعتی به هم بریزید وخیلی چیز های دیگر که هیج جای دنیا این جور طعمی ندارد. آخر این جا یک نفر گوشه چشمی به تو دارد مهربانانه !
امام رضا، آقا جان  به سیاهی لباس بلند خادم هایت ، به صافی سنگ های صحن رضوی ، به دینگ دانگ ساعت های بزرگ حرمت ، به بلندی گلدسته های گنبدت  به خوشمزگی غذای رستورانت ، به براقی ظرف های سقا خانه ات  و به مهربانی همه مهمان های حرمت این مسافرهای تکراری و بی حوصله ای خودت را از طعم هم جواریت محروم نکن !  
پاتوق اول و آخر ما تویی ….