درد بی دردی

بعضی ها در گناباد دوســت دارنــد بنشینیـــم و سینه بزنیم!!

 – ثمره ی کربلا وشهادت امام حسین(علیه السلام) زینبی (سلام الله علیها) بود ایستاده و فریادگر نه نسلی نشستـه و یادآور!!
 مهندس دانا : متأسفم که بگویم وقتی ما نشسته بودیم وخیلی ها دوست داشتند که ما بنشینیم، دشمن کارش را کرد و امروز در جامعه ی ما به تنها چیزی که می شود انتقــاد کرد ورزش است و جوانان ما از تنها چیزی که بخوبی مطلعند برنامه های ورزشی تمام شبکه های تلویزیونی است. این یک طرف بام و طرف دیگر این یک طرف بام و طرف دیگر جوانانی بودند که نشستند اما نه در ورزشگاه و به انتظار دربی تیمشان بلکه نشستند در خیمه عزاداری اهل بیت(علیهم السلام) و آنها هم امروز…. 

  البته برنامه ریزان هدف هر دو نشستن را دوری از منکرات وحفظ جوانان برمی شمارند اما این سکون به امید تحرک به کجا رسیده؟!
تغییر اهداف انقلابی و اسلامی و دنبال نکردن و بها ندادن به این اهداف تا پای گهواره بچه هایمان نفوذ کرده؛ ورزش که وسیله بوده به هدف تبدیل شده, مراسمات عزاداری ومذهبی که محرک است خود باعث آنچنان سرگرمی شده که به هدفی صرف تبدیل شده و همه تحرک داریم تا آنرا به خوبی برگزار کنیم و بنشیم زیارت عاشورا با ساندیس بخوانیم! نه برای آنکه مقدمه یی شود برای تحرک، تحقیق,پژوهش، تولید علم وثروت وچنین است که استعمارگران می گویند اگر اذان و نماز به کار ما کاری ندارد, بگذار در شیک ترین مناره هایی که ساخته شده از پول اختلاس شده ی شهرام جزایری ها و کم فروشان است, سرداده شود ولی اگر این اذان ونماز باعث رشد انسانهایی مدافع تحقیق,پژوهش وتحرک برای رسیدن به قله های بزرگ علمی است, جلــو آنرا بگیرید!…
حال خود قضاوت کنید نشستنهای ما در گناباد از کدام نوع است؟ آیا به تحرک ختم می شود یا اینکه نه تنها در خودمان تحرکی ایجاد نمیکند, مانع تحرک دیگران هم می گردد؟ این نشستنها چه وقت به برخاستن تبدیل خواهد شد؟

مهندس مجید دانا