همه جامگان سیاه

شهر کاخک همیشه مهمان دارد برای شادی و برای غم مردم و این روزها  راهروهای امامزاده غوغا بود 

 سرخ ، سرخ و داغ تن آبها که تازه می شود و اشکها مثل فانوسی در تاریکی دامن سبز فرو می ریزد. شهر پیراهن مشکی پوشیده است محرم برای خیابان ها با همهمه سوگوار ادم ها اتفاق می افتد کودکانی که همچون طفلانی معصوم و بستن طبلی بر گردن خود و پارچه سبزی که یا حسین نوشته و بر پیشانی خود عزاداری می کنند. محرم برای دیوارها با رنگ یکدست سیاه محرم  و برای کهنسالان به رنگ دریغ است از خاطره ها و یادها و شورها و عشق ها محرم .برای حاجی و رهگذران در صبح تاسوعای جاده کاخک به رنگ سادگی سنت های صمیمی است مثل یادی دور که پر از فراموش شدن در زوایای ذهن مقاومت می کند دستهای چروک خورده و صورتی  مهربان که  اندازه مهربانی اش  دارای نذر هر ساله نان و ماست روی صندوق عقب رنگ  رو رفته اش  است …

 هر ساله  صبح تاسوعا حسینی همراه خانواده به کاخک می رویم برای تماشای عزاران حسینی و اون شور و هیجان آدم ها که هر ساله پر شورتر می شود. با مادرم  از میدان اصلی کاخک شروع به راه رفتن در کنار دسته های عزاداری کردیم . در این روزها هر کسی نذری دارد ادا می کند. یکی شیرکاکائو می دهد و یکی چای ولی همیشه من پیرمردی را می بینم که انگار هر سال صبح تاسوعای حسینی نذر دارد در کنار امامزاده نان و ماست بدهد. امسال هم تا به امامزاده سلطان محمد عابد رسیدم دیدم زن ها در یک گوشه تجمع کرده اند فهمیدم که حاجی دانشور آنجاست و به دسته هم نان و ماست می دهد  . خودم را به آن جا رساندم و دوباره با آن چهره مهربان روبرو شدم. سلام کردم و او هم احترام گذاشت و یک نان با کمی ماست به من  داد. جالب تر از آن اینکه نان همان نان هر سال است و طعم ماست هم . همیشه دوست داشتم که  بدانم چه نذری دارد که هر ساله پای امامزاده کاخک در صبح تاسوعا این نذر را می دهد . هر ساله  شلوغ تر و تعداد دبه های ماست بیشتر می شود. 

ریحانه هاشمیان

 

 

 

درون کنبد امامزاده- فاصله بین گنبد زیرین و گنبد بالایی حدود ۶ متر

حاجی دانشور – ندر ماست در کنار امامزاده