حرفه خبرنگاری را دوست دارم

حرفه خبرنگاری را دوست دارم، وقتی که زبان مردم میشود. آنگاه که میشود درد دلهایشان را منعکس کرد. هر زمان که واسطه نقل اخباری خوشایند میشود. آنگاه که باعث میشود نام دیارم در رسانه ها به نیکی یاد شود.

.

وقتی انتشار نقدی سازنده باعث تغییری درست در رفتار ها و باورها شود. هروقت که باعث اتحاد مردم برای برداشتن گامی بزرگ در توسعه شهرم و کشورم شود….

و از آن سو حرفه خبرنگاری را دوست ندارم، وقتی که چشمانت مشکلی را میبیند و یا گوشهایت ندای غم انگیز درد دلی را میشنود، اما به هر دلیل( مصلحتهای ناخواسته، مقررات، امکانات و … ) حرفه ات نتواند دردی را دوا کند. وقتی که می دانی حرفه خبرنگاری شب و روز ندارد، اما گرفتاری های روزگار، به اجبار آن را جور دیگری تفسیر میکند. وقتی خبری را که برایش زحمت کشیده ای، آنگونه که جامعه از تو توقع دارد، منعکس نمیشود. وقتی که حرفه ات مجبورت میکند ناقل و راوی اخبار تلخ باشی. وقتی که …

شاید این فرصت، بهترین بهانه باشد برای قدردانی از همراهی ها و دلگرمی های مردم عزیز دیارم، و بهترین گاه برای پوزش از آنها بواسطه روزهایی که به اجبار، روی دوست نداشتنی حرفه خبرنگاری را نشان شان دادم…

با احترام

سید علی سده ای

به نقل از مجله باران گنااباد