آقای هجرتی بخواند !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

مدیر مسئول محترم نامه گناباد
با سلام
“حرف نمی توانی بزنی از منبر که می توانی پایین بیایی”
خطاب به رئیس جمهور مطلبی بود که بعد از مطالعه ی آن در شماره ی ۱۵۹ گناباد مورخ ۱۴/۲/۸۷ انگیزه ای ایجاد کرد که براساس فریضه امر به معروف ونهی از منکر این نوشته را نقادی کنم چون معتقدم یک نقد سازنده باید هدفمند وبرخوردار از معیار علمی باشد وعدالت، انصاف، ادب، صراحت، همه سونگری، محتوانگری ونه شخصیت نگری در آن رعایت شده باشد.
از برکت انقلاب اسلامی نقد در جامعه ی ما کالایی قاچاق ویا امری تشریفاتی نیست وهر صاحب نظری در حیطه تخصصی خود می تواند به مناظره ونقادی بپردازد ولی گاه به جای مناظره گرفتار جدال ومراء می شویم وبه جای آزادی به دام هتاکی ومسئولیت گریزی می لغزیم.
نویسنده محترم در ذیل این تیتر با کلی گویی دو مسئله را در خصوص ناکارآمدی برنامه های دولت وشخص رئیس جمهور مطرح می کند ودر ادامه از رئیس جمهور که منتخب مردم است می خواهد که اولا وعده ندهد وثانیا از منبر پایین آمده وتصمیمات مهم اقتصادی را برای دولتهای بعد بگذارد و…
ما اگر به دور از حب وبغض وجناح بندی به مباحث “منطق کاربردی” آشنایی داشته باشیم باید بپذیریم که نقد وانتقاد به معنای ارزیابی منصفانه ی یک چیز است ونه تعمیم بافته های ذهنی به افراد وافکار. نویسنده محترم که از چهره های دانشگاهی هستند تایید خواهند کرد که با واژه های به کار رفته در مقاله از نقد منصفانه فاصله گرفته اند.
اگر در بررسی عملکرد هر دولتی جزئی نگر باشیم در انبوه واقعیات جزئی گم خواهیم شد وانبوه شاخه های گل نخواهد گذاشت که ما گلستان را ببینیم. هم گل واقعیت است وهم گلستان. هم اجزاء را باید دید وهم کلیت را.
مردم ما با هیچ شخص وحزبی عقد اخوت نبسته اند ومن نیز امیدوارم از جنس مردم باشم. فراموش نکنیم که احمدی نژاد در یک رقابت نفس گیر به حرکتی که هشت سال در کشور با همه ی ویژگی های خودش در جریان بود پایان داد. او با شعارها وعملکرد خود فضای نوینی را از معنویت وعدالت خواهی وبازگشت به اصول اولیه انقلاب اسلامی وولایت مداری حاکم ساخت. دولت در شعارها وبرنامه هایش به شکم ومسکن وآسایش وآرامش ظاهری در زندگی مردم اکتفا نکرد، به اخلاق آنها وبه دین آنها به آموزش وپرورش ورشد علمی آنها وراه راستی که جوان باید برود اهمیت داد. نگاهها را از رویکردهای احزاب محور به رویکردهایی مردم محور تغییر داد وبا انجام سفرهای استانی ذهن وفکر مسئولین اجرایی را از مسائل سیاسی به رفع موانع ومشکلات مردم همچون بیکاری جوانان وبروکراسی اداری و …معطوف ساخت وقدرت واقتدار مردم را در اقصی نقاط کشور به نمایش در آورد و لذا رهبری در تایید این کار فرمودند: سفرهای استانی کار خوب وبرجسته ولازمی بود.
ودر جای دیگری فرمودند: با روی کار آمدن دولت نهم انقلاب در مسیر واقعی خود قرار گرفت.
از منظر رهبری هر دولتی که سر کار می آید باید برنامه هایش زیر سقف سند چشم انداز شکل بگیرد و برنامه های پنج ساله در این جهت حرکت کنند لذا با این نگاه فرمودند: من از این دولت به طور خاص حمایت می کنم. به دنبال ابلاغ سیاستهای بند “ج” وبنا به اعتمادی که رهبری به دولت نهم داشت واگذاری سهام عدالت به نیازمندان وطبقه متوسط آغاز شد.
با مدیریت مصرف انرژی وسهمیه بندی بنزین از اتلاف حد اقل ۵/۸ میلیارد دلار در سال ۸۶ جلوگیری شد.
با جهشی که در احداث وتکمیل پروژه ها صورت گرفت زمان پایان یافتن پروژه های عمرانی از میانگین نه سال به هفت سال کاهش یافت.
در حوزه ی خارجی با پویا نمودن سیاست خارجی بحران ها وتهدیدات به فرصت تبدیل شد: ماجرای دانشگاه کلمبیا وحادثه ی تجاوز ۱۵ نظامی انگلیسی به آبهای سرزمینی ایران وعفو آنان توسط ایران واز بین بردن اجماع جهانی علیه فعالیت هسته ای ایران و … غرب به چالش کشیده شد. اگر منصفانه نقد کنیم عملکرد دولت باید با قانون به عنوان سند بالا دستی ویا با عملکرد دولتهای گذشته باشد ونمی توان عملکردها رابا آرمانها وآرزوها مقایسه کرد. شکی نیست که با پول نمی شود توسعه ایجاد کرد. ورود درآمدهای نفتی به اقتصاد به هر شکلی مخرب است مگر این که با ماده خاکستری مغز ترکیب وهزینه شود. هیچ دولتی دوست ندارد به بیماری هلندی مبتلا شود ومردم برنج وگوجه و… گران بخرند.
در نقد نویسنده محترم که معتقد است دولت با پول های هنگفت نفت سیاست انبساطی اتخاذ کرده باید گفت: اولا مجلس پول نفت را تخصیص می دهد نه دولت وثانیا سیاستهای مالی وانبساطی ناشی از هزینه های جاری گریز ناپذیر شامل پرسنلی وغیر پرسنلی از جمله یارانه های واردات بنزین وبهداشت ودرمان است وبخشی از هزینه ها هم مربوط به قبل است. به عنوان مثال دولت گذشته افزایش حقوق استادان دانشگاه وقضات را در سال ۸۴ تصویب کرد ودر سال ۸۵ نقش مهمی در هزینه های دولت داشت.
چون قرار است ارزیابی ونقد منصفانه داشته باشیم مسلما بیان خدمات به معنی چشم پوشی از کاستی ها نیست و به قول سعدی:
به نزد من آن کس نکوخواه توست
که گوید فلان خار در راه توست
ما در ابعاد زیر باید به دنبال چاره اندیشی و راه کارعملی باشیم:
۱- اتکای بیش از اندازه بودجه کشور به درآمدهای نفت علی رغم گذشت سه دهه از انقلاب از بزرگترین نقایص و از مهمترین عوامل تورم کشور است.
۲- آیا سیاست فرهنگی در کشور ما ودر این دولت وجود دارد؟ رصد فرهنگی وسپس مهندسی فرهنگی ودر نهایت اجرای مبتنی بر اعتدال نیاز امروز وآینده عرصه فرهنگ ماست.
۳- مدتی است که سیاستهای اصل ۴۴ ابلاغ شده است ولی دولت ومجلس زمان را از دست می دهند. البته موانع اجرای این اصل باید شناسایی و با متخلفین که به گونه ای حساب سازی می کنند تا شرکتها زیان ده جلوه کنند برخورد قضایی شود واطلاع رسانی شفاف به مردم در رابطه با واگذاری ها انجام شود.
۴- تعامل مجلس با دولت یک امر مثبت است وبه رشد وتوسعه منجر می شود اما نباید این روابط بیش از حد دولتی شود.
۵- سرانه درمان باید واقعی شود تا هر سال به دنبال تامین کسری بودجه سال قبل نباشیم.
۶- مشکل ما پیدا کردن جواب این سئوال که خط مشی دولت عربی- اسلامی است یا سوسیالیستی- کمونیستی ویا رئیس جمهور محور، نیست. مشخصا در جمهوری اسلامی ودر قانون اساسی خط مشی رئیس جمهور مشخص شده وبهتر است صادقانه به سئوالات رئیس جمهور در فضایی علمی پاسخ دهیم که: الف) درآمد حاصل از فروش نفت را چگونه وکجا مصرف کنیم؟ ب) بانکها را چگونه اصلاح ومتحول کنیم؟ ج) پول نفت را ارزی هزینه کنیم یا ریالی؟
حسن ختام مطلب را رهنمود امام خمینی (ره) به عنوان ناخدای هوشمند کشتی انقلاب قرار می دهیم که در دوران مهندس موسوی فرمودند: ” من به کرار گفته ام که دولت به تنهایی نمی تواند اقتصاد کشور را پیش ببرد مردم هم بدون کمک دولت نمی توانند. دولت باید هدایت کند ومردم سرمایه گذاری کنند.”
مهدی علی اکبری
پژوهشگر ومدرس دانشگاه آزاد اسلامی گناباد
منبع : نامه گناباد