فرودگاه خواب خوبی ست ، چند درخت در اطراف شهر بکارید!

ونمی توان مراتع وجنگل های رو به انقراض یک شهر خشک بادخیزرا با بودجه ی ۳۰ میلیون تومانی در سال،حفاظت کرد ،احیا کرد،توسعه داد وبرای گرایش نهادینه شده ی فرهنگی در این عرصه برنامه ریزی داشت.

.

.

.

خوب است که آسمان نظرش فرق می کند… باران خاک گناباد را پوشانده است!

خوب است که این خاک ها به چشممان برود، خوب است که خاک  تلخ بی خیال، حیاط های شسته،فرش های نو ووسایل تمیزمان را کثیف کند، خوب است که از این خواب سنگین بپریم و قتی غبار همه ی رنگ ها را شسته است ! خوب است که در وپنجره و ماشین وشهر درد ریه بگیرد !خوب است که آب ها به سرفه بیفتند،اداره هواشناسی اطلاعیه بدهد،آب وفاضلاب پیامک بزندوچند جلسه تشکیل شودوما خوش بین باشیم که ازین جلسه ها چیزی بیرون می آید

خوب است چون شاید تصادفا یادمان بیفتد که عده ای چه مرارتی کشیدند تا دردریای شن وخاک بوته از بوته،نهال از نهال،ودرخت از درخت بروید.شاید این غباری که چشم ودهانمان را بسته گوشمان را باز کند

شاید تامل کنیم که چطور توانسته ایم به این  خوبی میراثی که محصول رنج ومشقت دست های زمخت وخسته وشریف گذشتگان بوده را به تباهی مطلق بکشیم…ما توانایی های شگفتی داریم!

شاید تصمیم گیران  کلان به فکر بیفتند که پاسداشت منابع طبیعی فقط با برگزاری آیین روز درختکاری در تقویم ها ممکن نمی شود ونمی توان مراتع وجنگل های رو به انقراض یک شهر خشک بادخیزرا با بودجه ی ۳۰ میلیون تومانی در سال،حفاظت کرد ،احیا کرد،توسعه داد وبرای گرایش نهادینه شده ی فرهنگی در این عرصه برنامه ریزی داشت

شاید وقتش رسیده باشد که به روی خودمان بیاوریم چند سالی هست فراوانی غیر متعارف گردوغبار وخاک ونوسانات جوی  را در شهرعزیز گناباد حس می کنیم

شایددلسوزان عمران ،فرهنگ،بهداشت،اقتصاد،اخلاق،عزت،آبادانی شهر،فرهیختگان واساتید همه چیزدان همه جاحاضر دریابند که نابودی تدریجی پوشش گیاهی ومنابع طبیعی با زندگی روزمره،با معیشت،با فرهنگ،با کشاورزی ودامداری،با مهاجرت ومولفه های بسیار دیگر نسبت مستقیم یا باواسطه دارد

شاید مسئولان ارشد تصمیم بگیرند کمی هم از انرژی وتوانی را که مصروف پروژه های عظیم الجثه نامریی با آثار وعواید تبلیغاتی مشهود می کنند برای بهبود شرایط زیست محیطی که البته آثار بلندمدت دارد صرف کنند.

شاید این خاک ها که به چشم ما می رود مارا بیدار کند.من وتو را دوست عزیز!

همه ی مارا که برای این حرف ها وقت نداریم وبرای این فکرها فرصت نمی کنیم .

 ما که یک گیاه به این طبیعت غمگین اضافه نکردیم وافت آب وحزن طبیعت و مرگ درختان به ما مربوط نمی شد!

شاید ازاین باران خاک، گل های پشیمانی بروید

مهدی رمضانی