دو روی سکه یک محدودیت
اکنون که دولت تصمیم به محدود سازی تبلیغات ، آن هم از نوع کاغذ و پارچه گرفته است، آیا این امر تصمیمی در جهت منافع ملی است؟ آیا جانشینی برای آن وجود دارد ؟…
از نظر نگارنده این سطور که بارها شاهد برگزاری انتخابات بوده و سه دور هم مشارکت عملی داشته ام ، به هنگام تبلیغات انتخاباتی که به گونه ای معرفی و عرضه کاندیداها است راه هایمختلفی وجود دارد که گزیده ترین شکل آن در ایران چاپ عکس و پوستر و نوشته های گوناگون است.
اخیرا آنها مه قدرت مالی بیشتری دارند از شاخه درختان تا زیر دست و پای مردم را رنگین می کنند وبا عکس های متنوع با ژست های ساختگی و دست کاری شده به کمک کامپیوتر و بهره گیری از هنرمندان عکاس به اغوای چشم ها مشغول می سازند.این خاصه خرجی ها ، کاندیداهای کم توان از نظر مالی را به این تقابل نابرابر فرا می خواند! دیوار های شهرها و روستاهای مملکت را زشت و کثیف می نماید ، علائم رانندگی و تابلوهای حساس عمومیرا علی رغم منع قانونی می پوشانند.
گاه دیده می شود در نقاط حساس شهر ۵ تاا ۷ لایه پوستر و عکس های تبلیغاتی روی هم می زنند و زمینه درگیری و شکایت از همدیگر را فراهم می سازند و سرانجام آن که قدرت مالی و زور بیشتری دارد چماق به دست آنجا می گمارند که کسی پوستر هایشان را پاره نکند و یا روی آن چیزی نچسباند. نکته جالب آنکه رقبا آدم های خود را به ستادهای انتخاباتی یکدیگر می فرستند تا به این عنوان که قصد تبلیغ دارند مقدار زیادی پوستر و عکس و سایر کاغذهای تبلیغاتی بگیرند ، ولی یکجا آنها را سوزانده و نابود می کنند واز همه بدتر ، گاه پوستر های رقیب را با چسب های بسیار قوی روی شیشه اتومبیل های پارک شده می چسبانند و بدین وسیله صاحب ماشین را علاوه بر عصبانی کردن ،نسبت به انتخابات بدبین می سازند و روال جامعه را رنجور.
حال انصاف است میلیاردها تومان کاغذ و مرکب و خدمات چاپ – که می تواند در محو بی سوادی نقش مهمی داشته باشدو به کتاب و روزنامه تبدیل شود تا به افزایش آگاهی و فکر مردم کمک کند – ظرف ۱۰ روز به زباله دان ها ریخته می شود یا میلیون ها متر پارچه کتانی از ازبکستان ، تاجیکستان و حتی مصر وارد شود تا تنها صرف تبلیغات کاندیداها شود؟
کاندیداها به خوبی می دانند که هزینه تبلیغاتع کاغذ و پارچه در تهران و چند کلان شهر و حتی شهر های میانه به لحاظ جمعیتی چیزی بیشتر ازهمه حقوق و مزایای دوران نمایندگی است، تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل. آیا حذف این گونه تبلیغات خیر عموم را در بر نمی گیرد؟
به جای این نوع تبلیغات می توان از روش جایگزین استفاده نمود. امروزه استفاده از اینترنت و فناوری اطلاعات ( ) به معنی پذیرش انتخابات الکترونیکی و تکنولوژی جدید است که دیر یا زود در همه جهان رایج خواهد شد. پس چه بهتر جوانان و مردمی که با فناوری اطلاعات و ارتباطاتی سر وکار دارند از این شیوه علمی تبلیغ که در ضمن عاملی در جهت گسترش و جا افتادن کار با دانش و تکنولوژی رسانه است استفاده کنند.
به هر حال سنت شکنی دولت که احتمال مزاحمت محتکران کگاغذ و … را در پی خواهد داشتبایستی حداقل به دور از نگرش های حزبی و جناحی مورد تایید قرار گیرد. برگزاری جلسات سخنرانی ، استفاده از رسانه های محلی و ارائه جزوات و بروشور های از مزاحمت برای مردم و هزینه ها برای کاندیداها کاسته و جبران احتمالی عدم دسترسی همه مردم به تکنولوژی رسانه ای را خواهد نمود.
نهایتا برخلاف آنان که فکر می کنند حقوق بعضی کاندیداها محدود یا شرکت در انتخابات کم رنگ می گردد، می توان امید وار بود به جای آنکه فشار تبلیغاتی بر تصمیم مردم اثر بگذارد به آنها فرصت می دهد تا در غیاب تبلیغات کاغذی با جست و جوی و پرسشگری بهترین را انتخاب کنند و افراد جوان تر هم با تلاش ئ به طریق عملی خود را در معرض انتخاب قرار دهند. کسی منکر نیست که اولین تجربه انتخابات بدون تبلیغات پرهزینه و تا حدی کاذب ، کاستی هایی وجود خواهد داشت، ولی مقدمه ای برای رهاشده از شیوسنتی و به گونه ای سالم سازی رقابت انتخاباتی بوده و دست آخر ثبت اقدام مفیدی از طرف دولت.
دکتر آزادمنش