حرکت نگران کننده شن های دشت عمرانی به سمت شهرستان گناباد
گرد و خاک هایی که دیگر تمامی نخواهند داشت ..اگر گذری به روستاهای بخش شرقی شهرستان داشته باشیم، تشکیل تپه های شن روان در حاشیه این روستاها زنگ خطری جدی را گوشزد می کند که خبر از حرکت تدریجی شن های روان به سمت شهرستان گناباد می دهند.
به گزارش گنابادنیوز گرد و خاک هایی که دیگر تمامی نخواهند داشت ..اگر گذری به روستاهای بخش شرقی شهرستان داشته باشیم، تشکیل تپه های شن روان در حاشیه این روستاها زنگ خطری جدی را گوشزد می کند که خبر از حرکت تدریجی شن های روان به سمت شهرستان گناباد می دهند. شن های روان وگرد و غباری که امروز مهمان روستاهای شرقی شهرستان هستند اما به سرعت به سمت مرکز درحال حرکت می باشند.
دشت عمرانی به عنوان یکی از کانون های اصلی فرسایش بادی در شهرستان، نقش مهمی در تشکیل ریزگردها دارد. نکته قابل توجه دراین رابطه، جهت وزش بادها بوده که اغلب از دشت عمرانی به سمت گناباد در حال وزیدن می باشد که اهمیت احیای این دشت را جهت کنترل ریزگردها دوچندان می کند. بد نیست نگاهی به وضعیت این دشت در طی چند سال اخیر داشته باشیم: از جنگل های تاغ این دشت در چند دهه گذشته در اثر بی توجهی و عدم نظارت، تنها تعداد معدودی درخت تاغ باقی مانده است که آن ها نیز زنده زنده زیر خروارها خاک دفن خواهند شد. بخش عظیمی از این دشت توسط ارگان های مربوطه جهت دفن زباله واگذار گردیده است که روزانه ده ها تن خاک جابجا می شوند تا هیچ گیاهی اجازه رویش پیدا نکند. بخش هایی از این دشت نیز به منظور ایجاد پدافند هوایی در حال تخریب است. ده ها هکتار از این دشت جهت دپوی کودهای حیوانی واگذار گردیده است تا دلالان کود نیز نقشی در تخریب این دشت داشته باشند. معادن واگذار شده در این منطقه نیز به شدت در حال غارت و تخریب آن هستند. دشت عمرانی به دلیل بالا بودن سطح آب سفره های زیر زمینی، پتانسیل بسیار مناسبی جهت کاشت درختچه های بومی مناطق کویری را دارد ولی متاسفانه کارشناسانی که باید طرحی برای احیای این دشت اجرا کنند فقط تخریب این دشت را به نظاره نشته اند.
پدیده گرد و غبار هر سال با شدت بیشتری خودنمایی می کند و زندگی مردم را از جهات مختلف اجتماعی، اقتصادی و بهداشتی تحت تاثیر قرار داده است. مدفون شدن زمین های کشاورزی برخی از روستاهای حاشیه ای شهرستان زیر شن های روان متاسفانه معضلی است که امروز در حال تحقق یافتن است. اگر امروز گامی برای احیای کانون های فرسایشی برداشته نشود باید فردا فقط عواقب تیره تر آن را نظاره گر باشیم. گرچه بحران بسیار جدیست و توجه مسئولان مربوطه را می طلبد ولی گوش اگر گوش منو ناله اگر ناله توست، آنچه البته به جایی نرسد فریاد است..
نویسنده: سید حسن حسینیان
ایمیل : hasanhosenyan@gmail.com