در حجره های حوزه علمیه کاخک

حوزه علمیه کاخک فقط یک نماد دینی نیست بلکه گوشی ار تاریخ و فرهنگ چندصد ساله شهرستان است. مدرسه ای فعال با مجموعه ای از کتب نفیس خطی در این مجموعه گرد آمده است

 

 

که چرا از هرگروهی از مومنان جمعی برای فهم دین رهسپار نمی شوند؟۳۱/توبه
لبیک گفتن به پیام وحی الهی هر ساله هزاران عاشق دلباخته را مشتاق ورد به حوزه های علمیه می نماید.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی فرهنگی و مذهبی شهرستان گناباد ( گناباد نور ) ، حجت‌الاسلام ‌ خاکشور مدیر حوزه علمیه حسنیه کاخک شهرستان گناباد ضمن اشاره به هفت و نیم قرن سابقه این حوزه در راستای آشنائی عمیق با مسائل قرآنیو اعتلای فرهنگ اسلامی گفت: ثبت‌نام از متقاضیان تحصیل در این حوزه تا ۴ تیر ماه سال جاری ادامه خواهد داشت.

وی با اشاره به اینکه برخورداری از صلاحیت‌های اخلاقی، اعتقادی و اجتماعی با برخورداری از سلامت کامل جسمی و روحی از جمله شرایط ثبت‌نام در این حوزه است، گفت: قبولی در مصاحبه حضوری و داشتن مدرک سیکل و معدل ۱۷ از دیگر شرایط پذیرش است.

وی تصریح کرد: علاقه مندان می توانند جهت کسب اطلاعات بیشتر به حوزه علمیه حسنیه واقع در خیابان سعدی مراجعه نمایند یا با شماره ۷۳۷۳۷۱۶ – ۷۳۷۴۱۰۰ تماس حاصل فرمایند.

خاکشور در ادامه در رابطه با امکانات و مزایای این حوزه گفت: برنامه های قرآنی ، تفسیری و حدیثی ، درس اخلاق ، اردوهای علمی تربیتی داخل و خارج استان ، اساتید مجرب ، کتابخانه و سالن مطالعه ، خوابگاه و سالن ورزشی بخشی از امکانات و مزایای این حوزه می باشد.

امام جمعه شهر کاخک در ادامه به انسان سازی هدف والای این حوزه اشاره کرد و گفت: انس و آشنایی با معارف قرآنی ، آشنایی با احدیث ، یادگیری آداب و تربیت اسلامی ، تمرین در بهبود رفتار و رعایت مسائل اخلاقی ، یادگیری زبان عرب تا حدی که یک طلبه بتواند به معارف الهی دسترسی پیدا کند ، تمذین و یادگیری مسائل اعتقادی ، فراگیری احکام شرعی ، تقویت روحیه کار جمعی جهت آمادگی و پذیرش مسئولیت های بزرگتر در اجتماع و تعامل با مردم و جامعه ، بهره وری از معنویت و تقویت نشاط و شادابی ، پرورش استاد ، پرورش مبلغ ، یادگیری فعالیت های پژوهشی و یادگیری مسائل سیاسی – اجتماعی اسلام بخشی از اهداف این حوزه است.

در این زمان که غوغای شیاطین دلها را خسته کرده و جاذبه های مادی ، بیش از پیش قربانی می گیرد ! مردانی هرچند کم سن و سال ، با لبیک به ندای فطرت خویش ، قرار است در محیطی آرام ، جام روح را لبریز از باران معنویت و توشه آخرت نمایند. تو نیز اگر از این قافله ای ، بشارت برادر ! که اردوگاه امام زمان (عج) مردانی می خواهند از جنس پولاد تا سختی های راه ، قامتشان را خم نکند که هیچ ، بعد از مدتی خود ، پرچم دار شوند و این است باز شدن آغوش خدا برای پذیرش بندگانی صالح و مصلح ….
گر سودای کوی دوست ، داری و شیفته و توامندی ، منترت هستیم ….

مقام معظم رهبری
ارزش تدین و تعبد و ذکر ، ارزش بسیار بزرگی است . ما همیشه افتخار می کنیم که حوزه های علمیه ، آنچنان است که وقتی کسی وارد می شود ، اگر بار معنوی و دینی و اعتقادی عملی زیادی هم نداشته باشد ، وقتی خارج می شود ، پربار است ، حوزه متدین ساز است.

 

—————————————————–

مقدمه

وقتی اسلام به عنوان آخرین دین و پیامبر، خاتم انبیاء معرفی شد ، همه از جاودانگی این دین حکایت داشت، یعنی تا روز قیامت ، شریعت و قانون الهی برای اداره زندگی بشر در دنیایی، که قرار است مقدمه آخرت باشد، ادامه داشته و پا بر جا خواهد بود. اهل بیت پیامبر (علیهم السلام) به عنوان هادی و خلفای به حق پیامبر، یکی پس از دیگری انجام وظیفه کردند و در این راه چون پیامبر بسی، مرارت ها تحمل نمودند تا آنکه هر کدامشان به مسلخ عشق رفته و برای حفظ این دین، جان گرانمایه را، تقدیم نمودند…
نوبت به آخرین حجت الهی یعنی حضرت مهدی (علیه السلام) که رسید، سلسله جنبان عالم، تقدیر دیگری برای تاریخ بشریت، مقدر نموده بود و کار به دو غیبت صغری و کبری کشید…در غیبت کبری که امام، از پس پرده غیبت حکم بر باطن عالم می رانَد، مسئولیت ظاهری پرچم داری (به رهنمود ائمه)، به دست عالمان ربانی و دین شناسانی که حافظ دین ، مخالف هوای نفس و مطیع اوامر مولای خویش حضرت امام مهدی(علیه السلام) بودند، افتاد… و از اینجا بود که کم کم گروه ها و تشکلاتی پیرامون علوم دینی تحت عنوان مدارس علمیه به صورت سامان یافته شکل گرفت… هزارو اندی سال از قدمت حوزه وروحانیت به عنوان سردمداران دین اسلام می گذردو روحانیت بر تارک خویش، ده ها هزار عالمان با تقوا و مجاهد خستگی ناپذیری می بیند،که بسیاری تا پای جان پیش رفته و رساله و رسالت خویش را با رنگ سرخ شهادت، رنگین نمودند…
در این برهه از زمان که حکومت دینی و انقلاب اسلامی می رود تا زمینه سازی، برای انقلاب آن دردانه هستی (عجل الله تعالی فرجه) باشد، دشمنان از پای ننشسته و از هیچ دسیسه و توطئه جهت خاموش کردن نور خدا فروگذار نمی نمایند، حوزه علمیه با میراثی معنوی و بس گرانبها که از انبیاء و اولیاء و عالمان به ارث رسیده، راهی طولانی تا فراگیری این دین در همه جهان دارد و این مدرسه می کوشد تا جرعه ای از این جاری زلال باشد و نقشی شگرف در پیش برد اهداف دینی ایفا نماید… (ان شاء الله)

شه
ر کاخک

کاخک یکی از بخش های گناباد بوده که در۲۲ کیلومتری این شهرستان واقع شده، که جمعیت آن در سال ۸۵ حدود ۴۸۹۰ نفر بوده است . بعضی آن را کاخَک یعنی کاخ کوچک استعمال کرده اند،آن هم به واسطه ارتفاع زیادی که نسبت به حومه گناباد دارد و نیز از سایر بخش های آن، بواسطه درختان زیاد خوش آب و هواتر و خوش منظره تر و زیباتر است و به همین جهت تشبیه به کاخ کوچک شده است.
این شهر در استان خراسان رضوی و در جنوب غرب شهرستان گناباد قرار دارد و از شمال به بخش مرکزی شهرستان و از طرف جنوب به شهرستان سرایان و از طرف شرق به شهرستان قاین و از طرف غرب به فردوس منتهی می شود، که سابقه تاریخی آن به گفته بعضی و با توجه به آثار باستانی موجود، به دوره اشکانیان (قبل از اسلام) می رسد.
بنابر آنچه نقل شده در سال ۲۰۳ هجری، بعد از شهادت امام رضا (علیه السلام) به دست ناپاک مأمون عباسی، دو برادر آن حضرت محمد و زید، شیعیان را از فریب مأمون آگاه و به انتقام آن حضرت دعوت نمودند. مأمون آن دو را زندانی کرده ولی، آنها پس از فرار از زندان عده ای را تجهیز کرده، با نیروهای حکومتی در عقبه کاخک درگیرشده، جنگی سخت درگرفت که برادر آن حضرت، محمد بن موسی الکاظم در آنجا به شهادت رسید. اکنون بعد از گذشت حدود ۱۲۰۰ سال از آن واقعه، بارگاه آن امامزاده جلیل القدر، مطاف عاشقان اهل بیت بوده که به قول نویسنده مفاتیح الجنان، بسیار با روح است. کرامت و معنویت این بارگاه تا حدی است که از شهرستانهای مختلف جهت زیارت مشرف می شوند و مردم بومی نیز اعتقاد خاصی به صاحبش دارند. مزار شهدای این شهر که در صحن امامزاده واقع شده نیز صفایی روح افزا دارد ، وجود قرنها رفت و آمد علما و داشتن مدرسه علمیه و دایر بودن آن تا این زمان و موقوفات گوناگون وبرگزاری نماز جمعه، نشان از علاقه مردم این شهر به معنویت و دین دارد. پارک آبشار ، آبشار و آسیاب تاریخی شهر، از دیگر جلوه های آن است، ییلاقات و آثار باستانی مربوط به کاخک نیز دیدنی است.

معرفی مدرسه

مدرسه علمیه حسنیه بر اساس اسناد و مدارک به دست آمده ظاهراً در سال ۶۵۰ هجری قمری تأسیس شده، که مکان آن در خیابان منتهی به امامزاده، قرار گرفته است.
بنابر آنچه نقل شده گاهی در حوادث گوناگون تعطیل یا تخریب شده ولی توسط بزرگانی باز احیا می شده است. مثلاً در حدود قرن یازده هجری مرحوم آیت الله کرباسی اصفهانی از جمله مدرسین و واقفین بخش هائی از این مدرسه بودند. با همه این موارد مدرسه تا زمان رضا خان دایر بوده است. در زمان رضاخان در راستای براندازی علما و روحانیون و خشکاندن ریشه دینداری در ایران، مدرسه تعطیل و تحویل فرهنگ (آموزش و پرورش آن زمان) می شود و علما متفرق می گردند.
حدود سال ۳۲ (ه.ش) مرحوم آیت الله فیض که از شاگردان آیت الله میرزا ابوالحسن اصفهانی (از مراجع نجف) بودند، به دستورو ارشاد ایشان به زادگاه خویش باز می گردند. با آمدن آیت الله فیض مدرسه از فرهنگ پس گرفته شده و احیا می گردد، از اطراف طلبه می پذیرد و به رسالت اصلی خویش که همان تربیت طلبه با سواد و مهذب است می پردازد. یکی از خدمات شایسته آن زمان تبلیغ و ترویج فرهنگ وقف در منطقه بوده که بالاترین تعداد موقوفات در آن زمان، یکی از افتخارات حوزه و علمای گذشته است.
با وقوع زلزله در سال ۱۳۴۷ مدرسه تخریب شده و علما متفرق، و آیت الله فیض که مسئولیت مدرسه را به عهده داشته اند به مشهد منتقل می شوند…
در سال ۱۳۷۸ (هـ .ش)پس از سالها دوباره مدرسه تجدید بنا می گردد و با اعزام مدرسین از حوزه علمیه مشهد رونق خاصی می یابد.
به لطف الهی در چند سال اخیر برنامه های آموزشی و تربیتی مدرسه رو به پیشرفت چشمگیری نهاده، کسب نمرات بالا در امتحانات پایان سال، شرط ارتقایی و رسیدن معدل بعضی از طلبه ها به ۱۹.۴۰ صدم و تمرین تدریس در کنار رعایت مسائل اخلاقی (انس با قرآن، نماز شب،توسل و…) از آینده روشن و درخشان مدرسه وطلاب آن حکایت می کند.